Geen categorie

Stagebezoeken

De afgelopen week moest ik stagebezoeken afleggen als pabo-opleider. Waar ik in mijn functie als waarnemend directeur al mijn IB- en begeleidingstaken heb laten vallen, is dit de enige die ik heb aangehouden, omdat het een gedetacheerde functie is bij Hogeschool Thomas More in Rotterdam. Ik bezoek scholen van mijn eigen stichting en scholen buiten de stichting waar ik werk, maar die vallen in de regio Den Haag.

In de stagebezoeken zie ik altijd veel verschillende dingen. Ik zie hele goede dingen en helaas ook nog steeds stageplekken die nooit bevorderlijk voor een student kunnen zijn.

Ik begon mijn week met een bezoek aan een student die nog nooit eerder stage had gelopen op een Haagse binnenstad-school. Tijdens de observatie bleek dat zij hier heel hard moest werken op pedagogisch vlak. Ze was gewend voornamelijk stage te lopen op dorpsscholen en gaf letterlijk aan niet goed om te kunnen gaan met de stadse wat hardere cultuur. Een goede band en relatie met de kinderen in je klas aangaan is juist hier erg belangrijk, om uiteindelijk tot lesgeven te komen. Soms heb je in een dergelijke situatie als pabo-opleider niet altijd een fijne positie. Soms moet je studenten vertellen dat ze er niet zo goed voor staan en dat ze echt meer moeite moeten doen. Dat was ook hier aan de orde. Of zij haar stage gaat behalen? Ik hoop het wel, toch zal zij hier keihard voor moeten werken.

Ook kwam ik deze week op een school die het niet zo nodig vonden een stagiaire te begeleiden. Ook vond de mentor het niet nodig mij te spreken. Ze had naar eigen zeggen ‘geen tijd’ voor me. Ik voelde me hierdoor enigszins beledigd, want studenten en alles wat zij brengen binnen een school is ontzettend waardevol. Ik besloot voor deze studente een luisterend oor te zijn. Dit was voor haar erg prettig. Diezelfde avond belde ik met pabo en twee dagen later had zij al een andere mentor. Wat verder erg opviel in de school was de schoolcultuur, ik werd samen met de studente twee keer ‘weggejaagd’ uit een ruimte waar wij rustig zaten na te bespreken. Ik vraag me dan af: Als een school zo met externen omgaat, hoe gaan zij dan met hun eigen leerlingen om? Ik voelde me absoluut niet gezien daar en het leek wel of ik onzichtbaar was. Dat kan en mag toch nooit de bedoeling zijn?

Ik sloot mijn week af met twee studenten die stage lopen op een school van mijn eigen stichting en wat werd ik hier ontzettend gelukkig van! Twee mentoren die de studenten goed op weg helpen, die hoge verwachtingen hebben en goede procesgerichte feedback geven. Ondanks dat het beide eerste jaars deeltijd studenten zijn, leek het net of ze al jaren voor de klas stonden. Beide met oog voor de kinderen, positief en stimulerend.

Het is zo belangrijk om studenten in hun opleiding tot leerkracht goed te begeleiden. Een goede begeleiding, maakt een goede leerkracht. Een stageplek moet een plek zijn die veilig is voor de student, een plek waar je fouten mag maken en waarin je gestimuleerd wordt om te leren.

Als pabo-opleider moet ik eerlijk zijn, spiegels voorhouden, feedback geven om studenten te laten groeien, voor studenten opkomen en bemiddelen. Voor mij is het heel leerzaam om elke keer een andere rol aan te moeten nemen. Daarnaast voelt het goed om op deze wijze een bijdrage te kunnen leveren aan het onderwijs, want een goede leerkracht kan het verschil maken in het leven van een kind en dus in onze toekomst!

The whole purpose of education is to turn mirrors into windows’

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: