Het is na de afspraak die ik met mijn klas maakte over de kerstviering angstvallig stil in de groepsapp van mijn klas dit weekend. Als mijn leerlingen maandag op school zijn, vraag ik ze: ‘Wat willen jullie nu eigenlijk morgen doen met de kerstviering?’ ‘Nou, we zijn er nog niet uit’, antwoordt een van mijn leerlingen. ‘Kijk we wilden graag KFC bestellen, maar vijftig euro als budget voor ons allemaal is een beetje weinig.’ ‘Dat begrijp ik’, zeg ik. ‘Jullie hebben nog de rest van de dag om hier goed over na te denken’, zeg ik. ‘Komt goed mevrouw’, antwoorden mijn leerlingen.
In de loop van de dag, word ik door twee leerlingen naar de gang geroepen. ‘Mevrouw, we hebben een idee. Mogen wij bij horeca gaan vragen of er morgen nog uren zijn wanneer er niemand in het kooklokaal is? We zaten te denken, als we nou zelf boodschappen halen? En dan iets gaan koken met de klas? Wat vindt u daarvan?’ ‘Ik vind het een prima idee’, zeg ik. ‘Oké, mogen we dan nu gaan vragen of dat kan?’ ‘Ja’, antwoord ik en mijn leerlingen lopen snel de trap af richting horeca. Tien minuten later komen ze terug. ‘Mevrouw, morgen het vijfde en het zesde uur, is het lokaal leeg. We hebben geregeld dat als u daar snel laat weten dat het echt akkoord is, dat we dan van het lokaal gebruik mogen maken.’ Ik stuur mijn collega een whatsapp bericht. ‘Als het goed is zijn mijn leerlingen net bij je geweest. Bij deze bevestig ik dat wij graag gebruik willen maken van het lokaal het vijfde en zesde uur.’ ‘Het is geregeld’, geef ik aan bij mijn leerlingen.
‘Mevrouw mogen we dan nu een boodschappenlijst maken? En dit voorstel doen aan de klas?’ ‘Ga maar doen!’ zeg ik. Na ongeveer een kwartiertje komen mijn leerlingen weer terug. ‘Mogen wij mevrouw?’ Ik knik. Mijn leerlingen gaan voor de klas staan.
‘Oké willen jullie even opletten?’ beginnen ze. ‘Omdat wij zaten te denken dat eten bestellen misschien een beetje duur is, hebben wij iets anders bedacht. We hebben het kooklokaal gereserveerd en we willen graag met de klas pizza’s gaan bakken.’ Ik zie een hoop leerlingen opkijken en er verschijnt een lach op hun gezicht. ‘Leuk idee hoor!’ laat een van de leerlingen weten. ‘Ja daaaaaag! Heb je mij ooit pizza zien tjappen? Gadver! Ik wil het alleen doen als ik koekjes mag bakken.’ Twee andere meiden uit mijn klas steken hun hand op. ‘Dat willen wij ook graag mevrouw…’ ‘Oké….’ zeg ik. ‘Dus als ik het goed begrijp vinden jullie het een leuk idee, willen de meeste pizza maken en een paar leerlingen koekjes. Klopt dat?’ Mijn leerlingen knikken instemmend. ‘Fijn’, zeg ik, ‘dan is dat bij deze geregeld.’ ‘Mogen wij dan boodschappen gaan doen?’ vragen de leerlingen die het plan hebben bedacht en uitgewerkt. ‘Zeker’, zeg ik. ‘Jullie mogen geld gaan halen en jullie krijgen een briefje mee dat jullie de school uit mogen.’ ‘Oké, is goed mevrouw’ en ze gaan meteen aan de slag.
Aan het eind van de dag zijn de boodschappen gedaan en in de koeling gezet en is de bon van de supermarkt netjes ingeleverd bij een van de teamleiders. Ik heb bewondering voor hoe snel mijn klas dit allemaal heeft geregeld.
De volgende dag is het dan eindelijk zover: de kerstviering. Ik start de dag met een momentje waarin ik iets tegen mijn klas wil zeggen. De avond ervoor heb ik voor al mijn leerlingen een persoonlijke kerstkaart geschreven. ‘Lieve allemaal’, zeg ik. ‘Het is bijna Kerst en ik heb wat voor jullie. Ik heb voor jullie allemaal een kaartje geschreven, met een persoonlijke boodschap erop. De kaartjes zijn dus voor iedereen anders.’ En ik laat snel de achterkant van de kaarten zien. ‘Mevrouw, u schrijft meer dan mijn moeder. Super lief!’ Ik deel de kaartjes uit en neem de dag met mijn klas door. ‘We kijken zo een kerstfilm en gaan na de grote pauze de horeca keuken in. Ik weet alleen een ding nog niet van jullie en dat is welke film jullie willen kijken.’
Ze kiezen uiteindelijk voor Red One. Een nieuwe actie kerstfilm. Tijdens het kijken van de film, zitten mijn leerlingen helemaal in de film.’ Opeens hoor ik een van de meiden zeggen: ‘Is dit een kerstfilm? Ik zag opeens een kerstman voorbij komen!’ En later vervolgt ze dit met: ‘Kerstfilm? Kerstfilm? Ik vind er niet zoveel kerstigs aan hoor!’
In de middag duikt mijn klas het horecalokaal in. Even is er totale chaos, want er zijn allerlei boodschappen en zes kookplaten. Sommige leerlingen gaan gelijk aan de slag, anderen dwarrelen een beetje rond. Ik besluit mijn klas even stil te leggen. ‘Weten jullie nu allemaal wat je precies moet doen?’ vraag ik. Een paar leerlingen aarzelen. ‘Ik zie namelijk dat nog niet iedereen een team heeft en sommige van jullie dit lastig vinden’, vervolg ik. Al snel ontfermen een aantal leerlingen zich over de verloren schaapjes. En waar er eerst totale chaos was, begon een geoliede machine te draaien. Ik zit vol bewondering te kijken hoe mijn klas, die vaak handelen als losse individuen, opeens een team is, waar wordt samengewerkt. Het maakt me trots. Na anderhalf uur komen er dan ook daadwerkelijk pizza’s en koekjes uit de oven en hierbij hebben ze mijn hulp niet nodig gehad. Ook wordt er goed opgeruimd en schoongemaakt. Het is een geslaagde middag en ik vind het ontzettend leuk om te zien wat mijn klas de afgelopen maanden heeft bereikt. Op naar 2025!
Ik wens jullie als lezers allemaal een hele fijne Kerst en een heel gelukkig, gezond en liefdevol 2025 toe! Liefs Marjolein
