Het is alweer een paar weken geleden dat ik een blog heb geschreven. Dat wil echter niet zeggen dat er niks gebeurt in mijn klas.
Als op maandag het examenuur aanbreekt gaan mijn leerlingen keihard aan de slag. En omdat de andere klas vier deze dag niet op school is, betekent dat we extra lang beschikking hebben tot het ICT-lokaal. Vorige week heeft mijn klas te horen gekregen dat zij wat meer tempo moeten maken in hun examenopdrachten, veel van mijn leerlingen lopen iets achter op schema. Mijn klas is gedreven om een inhaalslag te maken. En als er aan het eind van een paar uurtjes knallen weer een stapel examenopdrachten op mijn bureau ligt, hoor ik: ‘Mevrouw, u moet wel een beetje doorwerken hè! U krijgt betaald voor deze dag, dus tempo!!’
De volgende dag vindt er een incident plaats in mijn klas. Dit gebeurt helaas ook als je werkt met pubers. Mijn klas is ontdaan en ontregelt, vooral zijn ze ook onder de indruk. Werken gaat niet meer lukken met ze, dus ik besluit ze mee naar buiten te nemen. Vlakbij de school zit een winkelstraat. Ik loop met ze naar de supermarkt en haal twee dozen met ijs. We gaan in de zon zitten en eten samen een ijsje. Een van de meiden uit mijn klas, loopt de supermarkt weer in en komt naar buiten met een bos rozen. ‘Mevrouw u bent gewoon de liefste en de beste, deze zijn voor u.’ Natuurlijk had ze dit niet hoeven doen, maar een mooi gebaar is het zeker. Het even buiten zijn en samen zijn doet mijn klas goed. Zeker als er dus iets heftigs is gebeurd.
Op de dagen dat ik niet voor de klas sta, val ik soms in. Deze week sta ik voor klas 2. Mijn collega die in de ochtend voor de klas had gestaan had mij al ‘gewaarschuwd’ dat er twee hele saaie lessen op het programma staan. Zij had deze lessen ook gegeven aan de andere helft van deze groep. (I.v.m. de praktijkvakken worden de groepen gesplitst)
Als ik de klas binnenkom, is een van de leerlingen zichtbaar geïrriteerd. Ik hou hem in de pauzes in de gaten omdat hij vaak anderen eten voor hem laat kopen. Ik spreek hem daar ook regelmatig op aan, of weiger zijn aankopen via anderen bij de kassa in de kantine. Ik start de lessen die ik moet geven en sluit met de klas de deal dat als we samen hard werken, er voldoende tijd over moet zijn om nog naar buiten te gaan. ‘Oké, laten we beginnen!’ zegt de klas.
De les die ik moet geven gaat over de verzorging van kamerplanten. Na gezamenlijk wat tekst te hebben gelezen stel ik de vraag: ‘Wie weet waar deze planten voorkomen?’ ‘Uh nou gewoon bij IKEA!’ reageert een van de meiden. Ze is bloedserieus, maar ik moet hier keihard om lachen. Gelukkig vindt ze het zelf ook grappig.
Dan volgt de vraag: ‘Mevrouw, zijn wietplanten eigenlijk ook groene kamerplanten?’ En er volgt een heel verhaal over hoe wietplanten groeien, wat voor lampen je daarvoor nodig hebt en hoe je ze verzorgt. ‘Hoe weet je dit eigenlijk?’ vraag ik. ‘Gewoon omdat ik dit weet…’ krijg ik terug van deze leerling.
Dan moeten de leerlingen wat informatie opzoeken over bepaalde planten, waaronder over de Agave plant. ‘Wie weet wat je van deze plant kan maken?’ vraag ik. Waarop dezelfde leerling reageert: ‘Ja zo’n drankje toch?!’ ‘Heel goed, tequila!’ antwoord ik.
Het is een leuke, maar vooral grappige les. De leerlingen knallen even door met hun opdrachten en daarna ga ik ook met hun naar buiten, de zon in. De jongens gaan lekker voetballen en met de meiden klets ik wat.
Aan het eind van de middag geef ik de leerlingen allemaal een hand als ze naar huis gaan. De jongen die nogal chagrijnig was, omdat ik kwam invallen, komt naar me toe. ‘Mevrouw ik mocht u echt niet, maar na vanmiddag kan ik alleen maar zeggen: Mevrouw, u bent echt kapot lauw! Tot de volgende keer!’
Na schooltijd komt mijn collega naar me toe. ‘En had jij ook zo’n saaie les over die kamerplanten? Bij mij ging het over orchideeën die altijd dood gaan….’ Als ik vertel over mijn les en waar de leerlingen mee kwamen, reageert ze: ‘Hoezo heb jij dit altijd! Ik had overduidelijk het saaie gedeelte van deze groep!’
