Op maandag verloopt de dag vrij relaxed. Ongeveer de helft van mijn klas is ziek. Kennelijk heerst er weer iets.
Sommige leerlingen hebben regelmatig een loopje nodig en een enkeling maakt er een sport van om, zodra ik letterlijk m’n hoofd omdraai mijn lokaal uit te glippen. Als ik een vraag van een van m’n leerlingen beantwoord en de klas in kijk, mis ik drie leerlingen. Ik besluit nu even geen actie te ondernemen, want dat heeft vaak niet zoveel zin.
De eerste leerling komt terug na twintig minuten. ‘Mevrouw, ik ging naar het toilet en toen ik de gymzaal in keek waren ze zo’n leuk spel aan het doen. Ik besloot met X en Y te vragen om mee te doen. Het was zo leuk!’ ‘Dat is niet helemaal de bedoeling,’ leg ik uit. ‘Oh ja daar heb ik niet over nagedacht, maar mag ik dan die andere twee halen in de gymzaal?’ Ik besluit voet bij stuk te houden. ‘Nee’, zeg ik. ‘Ga maar zitten…’ ‘Oh shit…’ reageert mijn leerling.
Na vijfentwintig minuten komt de tweede leerling terug. ‘Sorry mevrouw, er was echt een lange rij bij de wc, dus ja duurde wat langer….’ ‘Vijfentwintig minuten?’ vraag ik. En ik frons mijn wenkbrauw. ‘Uhu….’ reageert hij. Hij weet niet dat zijn klasgenoot net aan mij heeft verteld dat hij in de gymzaal was.
Na een half uur komt de laatste leerling terug. ‘Sorry, sorry, sorry mevrouw! Ik was net samen met X en Y in de gymzaal en het was zo’n leuk spel wat ze speelden. En we dachten je vindt het vast niet erg als we meedoen….. toch?!’ Hij komt voor me staan en knippert ‘lief’ met zijn ogen. Ik begin keihard te lachen. ‘Jammer joh!’ zeg ik tegen de leerling die zei dat hij op het toilet was. Ik zie aan hem dat hij wel door de grond kan zakken. ‘Jullie mogen alledrie even nablijven en na schooltijd tijd inhalen.’ Ze balen alledrie als een stekker.
Als de bel gaat, geef ik ze taken: vegen, spullen opruimen en stoelen op de tafels zetten. De leerling met de bezem zet het op een zingen. En zoals wel vaker wordt gezongen, klinkt er wederom: ‘Leef! Alsof het je laatste dag is…’ Het is een soort lijflied van mijn klas geworden en ze houden zo de positieve sfeer er wel in. Zelfs als ze moeten nablijven. ‘Mooi concert hè mevrouw!’ Ik besluit mijn camera aan te zetten, en dit vast te leggen. Het wordt een soort hilarische comedyshow waar ik erg om moet lachen. Een van de leerlingen neemt het heft in handen en doet alsof hij praat tegen publiek in de camera. ‘Uh…. Help! Wij mogen niet gaan. Als jullie dit zien, tsja we mogen niet gaan….’ Het is moeilijk om het niet uit te schateren, ze zijn oprecht grappig. Ik besluit ze een paar minuten te matsen. ‘Hup naar huis jullie!’ ‘Oké doei mevrouw! Tot morgen!’ En ze rennen mijn klas uit.
Omdat het de week voor de meivakantie is, heb ik mijn klas beloofd dat we op dinsdag er een leuke dag van maken. Er is tijd voor een paaslunch en de leerlingen willen een film kijken. In mijn klas is dat laatste altijd een ding, want de meningen lopen zo ver uiteen dat ze eigenlijk nooit overeenstemming bereiken.
De dag start met twee uur gym, soms doen de leerlingen dat met de hele klas, soms worden zij gesplitst. Vandaag wordt er gewerkt in twee groepen en dat betekent dat ik twee keer een halve groep heb. De leerlingen die bij mij blijven mogen kiezen wat ze willen doen op deze laatste dag voor de vakantie. ‘Mevrouw! Mogen we kleurplaten?!’ klinkt het hard door mijn klas. Dit is eigenlijk het standaard antwoord van de meiden in mijn klas als ik ze zoiets vraag. ‘Natuurlijk’, antwoord ik. ‘Oké mevrouw! Wij gaan vast stiften halen!’ En de meiden lopen mijn klas uit. Er blijven drie jongens in mijn lokaal achter. Ze zitten gezellig te kletsen en al snel gaat het gesprek over scooters en scooteronderdelen. ‘Mevrouw mogen we even op uw computer op marktplaats wat onderdelen bekijken?’ Ook dat vind ik goed. Als de meiden weer terug zijn komt de volgende vraag: ‘Mevrouw, mogen wij een muziekje? Doe maar iets van 90’s of 00’s R&B ofzo…’ Helemaal prima, denk ik bij mezelf want dat is ook mijn favoriete muziek om naar te luisteren.
Als de groepen wisselen gaat de volgende groep mee in deze vibe. Er wordt lekker gekleurd en wederom gezongen en er worden deze keer in dezelfde muziek categorie verzoekjes aangevraagd. ‘Mevrouw kunt u Love van Keisha Cole aanzetten?’ En even later zingt een van de jongens uit mijn klas keihard mee: ‘Never knew what I was missin’ But I knew once we start kissin’ I found you…’ Er heerst een gezellige sfeer.
Later die dag hebben we nog een paaslunch en ook toen werd er leuk onderling gekletst. Ik geniet echt van de gesprekken tussen mijn leerlingen. Maar nu eerst is het twee weken vakantie! Stiekem, ga ik ze wel een beetje missen.
