Vorige week eindigde ik mijn blog met dat ik wachtende was op de uitslag van mijn eigen ADHD-onderzoek. Inmiddels is de uitslag binnen… Ik heb geen officiële diagnose ADHD gekregen. Dit heeft te maken met dat het moeilijk te achterhalen is in mijn kindertijd of ik toen ook al bepaalde kenmerken van ADHD liet zien. Wel scoor ik in de volwassen leeftijd klinisch hoog. Wat dus eigenlijk inhoud dat veel kenmerken er gewoon zijn. Voor mij verandert er nu verder niks. Wel kan ik mezelf wat beter verklaren en is het ook een bevestiging, waarom ik mijn eigen leerlingen (vooral die met ADHD) vaak goed kan volgen en hun gedachtenkronkels goed snap.
Een van mijn leerlingen die op woensdag altijd les volgt, vroeg heel bewust naar de uitslag van mijn onderzoek, omdat deze leerling zelf ook ADHD heeft. ‘Mevrouw, heeft u nou eigenlijk ADHD? Wat kwam er uit uw onderzoek?’. Ik leg uit hoe het in elkaar zit en dat de onderzoekers dus geen officiële diagnose kunnen stellen. ‘Oké maar als u zoveel kenmerken heeft, praktisch gezien heeft u dus gewoon ADHD.’ ‘Dat klopt’, zeg ik en ik lach, want dat is precies hoe het is.
Op mijn vrije donderdag loop ik door de stad. Ik weet dat een van mijn leerlingen die dag is gestart met zijn stage bij een schoenenzaak. Ik besluit even binnen te lopen en al snel zie ik mijn leerling staan. Hij is druk bezig met het stickeren van prijzen op schoenen. Als ik dichtbij hem sta leg ik m’n hand op z’n schouder en zeg: ‘Zo ben je lekker druk bezig?’ Hij kijkt me aan en rolt met zijn ogen. ‘Nee hè, waarom bent u nou weer hier? Ik had liever gewild dat de stagecoördinator vandaag langs zou komen’. Hij vindt het zichtbaar niet leuk dat ik er ben, dus ik besluit na een kort praatje dan ook maar snel weer weg te gaan. ‘Succes vandaag hè! Ik zie je volgende week!’
Op maandag hoor ik dat de gymles van dinsdagochtend niet doorgaat. En chaoot dat ik ben, vergeet ik dat te zeggen tegen mijn leerlingen. Niet handig! Op dinsdagochtend stuur ik ze daarom een uur voor school begint een appje met de tekst: ‘Goedemorgen allemaal! Jullie hebben vandaag geen gym. De docent is ziek. Tot zo!’ En al snel krijg ik reacties: ‘Zijn we dan ook eerder vrij? Of is het rooster gewoon anders?’ Ik antwoord dat de lesuren hetzelfde blijven en dat we dit invullen met een andere les. Hierover is mijn klas not amused. Al snel lees ik: ‘G*dver waarom krijgen wij nooit vrij?’ en ‘Onze school is net een basisschool altijd dezelfde tijden’. Ik moet hier wel om lachen, mijn leerlingen hebben geen filter en zullen altijd zeggen wat ze denken…
Eigenlijk is het ook niet eerlijk. De vrienden en vriendinnen in regulier voortgezet onderwijs hebben vaak wel vrij bij lesuitval. Mijn pro-leerlingen vonden dat ook altijd zo oneerlijk. Net als mijn leerlingen binnen andere vormen van voortgezet speciaal onderwijs. Logisch is het wel, want veel van deze leerlingen woonden verder weg en kwamen met speciaal vervoer naar school.