‘Mevrouw, wat is gaande dan? What the f*ck is dit nu weer voor broek die u aan heeft? U lijkt net zo’n skater!’ ‘Goh, wat fijn dat jij er weer bent en wat fijn dat we de week zo lekker positief beginnen’, reageer ik. Het is weer een typische maandag. De helft van mijn klas zit duf voor zich uit te staren en de andere helft heeft een lichtelijk ochtendhumeur.
Op maandag hebben de leerlingen eigenlijk altijd wel opstartproblemen en zijn ze een beetje onrustig. Ze hebben twee of drie dagen stage gehad, weekend en daarna moeten ze weer terug naar school waar weer hele andere regels gelden en mogen ze de hele dag naar mijn stem luisteren, hun mentor, die de stomme vakken geeft op school.
Een van mijn leerlingen trekt het op maandag slecht op school. Hij is de gehele middag heel druk en maakt geluidjes. Aan het eind van de middag roep ik hem even bij me. Ik vraag aan hem wat er aan de hand is.
‘Er is niks aan de hand mevrouw, zo ben ik gewoon…’ Ik antwoord dat ik dat niet vind en dat ik echt een hele andere leerling in de klas had dan de dagen die al geweest zijn. ‘Je stuitert door het lokaal’, benoem ik. ‘Je ging nog net niet door het plafond.’ Mijn leerling moet lachen, dan kijkt hij me aan en zucht hij diep. ‘Nou…..’, begint hij. ‘Ik ben aan het proberen om minder te blowen, maar ik merk wel dat ik daardoor heel druk ben in mijn hoofd.’ Ik blijf bewust even stil. ‘Weetje, als ik hiermee doorga, wat er overblijft is dan zaagsel.’ ‘Zaagsel?!’ Ik kijk hem verbaasd aan. ‘Ja, ik denk echt wel dat ik mijn hersenen op deze manier kapot maak.’ ‘Nou, dat is niet waar…’, zeg ik. ‘Maar dat je daardoor andere problemen kan krijgen, kan natuurlijk wel.’ Even staart hij me aan. ‘Toch vind ik het goed dat je het minder probeert te doen.’ zeg ik. ‘Als je het idee hebt dat ik je ergens bij kan helpen, doe ik dat graag. Zullen we morgen proberen of het lukt om wat rustiger te blijven?’ vraag ik. Hij knikt en geeft me een hand. ‘Is goed mevrouw, tot morgen!’
Mijn klas start op dinsdag met gym en EHBO. Tijdens deze lesuren heb ik een afspraak staan en ben niet bij mijn leerlingen in de klas. Halverwege het tweede uur, wordt aan mij gevraagd of ik met de leerling die ik op maandag heb gesproken, in gesprek wil gaan . Hij zit in de gymkleedkamer en wil hier niet uitkomen. Als ik bij de gymzaal aankom, is hij inmiddels de kleedkamer uit. Ik zie gelijk dat er iets aan de hand is. Hij kijkt een beetje vreemd uit zijn ogen, beweegt in slow-motion en reageert heel langzaam.
‘Mevrouw, ik wilde niet op blote voeten gymmen. Dan krijg ik koude voeten. Ik wil mijn buitenschoenen aan, maar dit mag niet.’ ‘Dat is vervelend….’, zeg ik, ‘Maar ik begrijp de meester wel.’ Ik kijk hem aan. ‘Mag ik je een vraag stellen? Heb je misschien geblowd?’ Ik moet dit een paar keer vragen, maar uiteindelijk bekend hij. ‘Ik ben niet boos op je’, zeg ik. ‘Maar ik kan en mag je hier niet op school laten…’ Hij vindt dit niet leuk, maar hij zegt dat hij me begrijpt. Ik loop naar beneden. Ons protocol is dat wij ouders op de hoogte brengen en dat de leerlingen dan naar huis gaan. Helaas kan ik zijn moeder op dat moment niet bereiken. ‘Heb je ook toevallig nog een ander nummer van je moeder?’, vraag ik. ‘Ja….’, zegt hij ‘Nul, zes, een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien… Wie niet weg is, is gezien!’ Hij draait zich om en loopt de voordeur uit. Ik sta met mijn mond vol tanden en heb even geen idee wat ik met deze situatie moet. Gelukkig lukt het om op dat moment zijn moeder te bereiken en een kwartiertje later laat hij mij ook via whatsapp weten dat hij thuis is. Ik benadruk nogmaals dat ik niet boos ben, maar dat we hier wel over moeten praten. ‘We gaan maandag verder met elkaar in gesprek.’ App ik hem. ‘Top’, reageert hij.
Ik ben blij dat hij alles aan me vertelt en met me in gesprek blijft gaan. Aan de andere kant, maak ik me ook wel een beetje zorgen om hem. Ik zie namelijk echt wel een leuke vlotte jongen, met humor, maar ook een jongen die zelfkennis heeft en van wie ik hoop dat hij de kracht heeft uiteindelijk te stoppen met blowen. Ik probeer als mentor te doen wat ik kan en hem het vertrouwen te geven dat ik er voor hem ben als hij me nodig heeft.
