Het is maandag en mijn klas is bizar druk en eigenlijk niet rustig te krijgen. Er heerst onrust maar waar dit precies aan ligt is niet helemaal te peilen. Ik moet daarom even alle zeilen bij zetten en vandaag ook echt wel even streng voor mijn klas zijn. De klas vindt dit niet leuk, maar ze weten ook dat dit nodig is. Een jongen in mijn klas heeft het talent om altijd de minder leuke momenten te doorbreken, omdat hij zoveel humor heeft. Als het helemaal stil is, hoor ik: ‘Mevrouw wat is er met u?’ ‘Hoezo?’ vraag ik. ‘Nou mevrouw ik voel het even niet. Normaal is er altijd een goede vibe tussen ons, maar die vibe voel ik niet. Ik ehm…. Ik voel die interne connectie even niet tussen ons.’ Terwijl hij het zegt, kijkt hij me met een grote glimlach en puppy ogen aan. Ik moet hier keihard om lachen, de rest van mijn klas ook.
We sluiten uiteindelijk de dag rustig en goed af, en zo begint de dinsdag gelukkig ook.
Vandaag heb ik mijn cowboylaarzen aan. Mijn klas is nogal gefocust op mijn kleding en mijn laarzen worden niet gewaardeerd. ‘Jezus, ik hoor u al van veraf aankomen.’ ‘Mevrouw, wat is er gebeurd met uw schoenen? Ik vind dit maar niks.’ ‘Zo u lijkt wel een heks met die puntschoenen.’ Het is blijkbaar nooit goed. Toen ik twee weken geleden met een zwarte broek en blouse naar school kwam en ook met hakken eronder, was de eerste opmerking die ik kreeg: ‘Wie is er dood?!’ Wat werd opgevolgd door: ‘Zakelijk……’ en ‘Bent u advocaat vandaag?’ Mijn leerlingen zien me het liefst in een sportieve outfit met sneakers eronder.
Als ik de dag met de leerlingen doorneem en vertel wat we allemaal gaan doen, komt een van mijn leerlingen naast me staan. Hij neemt het van me over. ‘Nou, omdat ik vind dat we heel hard werken, wil ik een voorstel doen. Of we kijken zo de laatste 20 min voor de pauze de film af die we aan het kijken waren, of we doen dit vanmiddag het laatste uur.’ Ik kijk naar mijn leerling en hij weet dat hij dit bij mij wel kan doen. De klas stemt voor optie twee. En omdat mijn klas, ondanks dat het druktemakers zijn, ook echt wel hard kan werken, besluit ik hier vandaag in mee te gaan.
De klas gaat lekker aan het werk en tijdens het werken, loop ik naar de leerling die gisteren ‘mijn vibe’ niet voelde. ‘En…. Voel je vandaag de vibe wel?’ vraag ik aan hem. ‘Ja zeker voel ik de vibe! Dit is beter mevrouw!’
De dag vliegt voorbij en het is gezellig in mijn klas. Als aan het eind van de dag de bel gaat, geven de leerlingen mij altijd een hand. ‘Tot morgen mevrouw’, ‘Tot volgende week!’ ‘Fijn weekend alvast mevrouw!’ Maar een leerling blijft wat langer staan, ook hij geeft me een hand. ‘Mevrouw, ik wil nog even zeggen; Ik hou echt van u. Tot morgen hè!’
Waar mijn twee dagen met mijn klas deze week zo onrustig begonnen, eindigt de dinsdag op een positieve en relaxte manier. Niet alleen mijn leerlingen, maar ook ik, ga die dinsdag met een lach naar huis.
