Het is weer maandag en een nieuwe week is aangebroken. Mijn leerlingen komen een voor een binnen en geven me een hand. Een leerling begint lichtelijk wild met zijn hoofd te schudden. ‘Wat is er?’ vraag ik. ‘Ik word helemaal para van m’n bril mevrouw. Hij is vies en ik kan niet goed zien!’ Ik kijk hem aan. ‘Maar dan loop je toch even naar de lerarenkamer en maak je hem even schoon met een beetje afwasmiddel, water en een theedoek’, antwoord ik. Verbaasd kijkt hij me aan. ‘Ja, dat is eigenlijk best een goed idee…’ En hij loopt meteen naar de lerarenkamer. De volgende leerling komt binnen. ‘Mevrouw, ik heb echt zoiets slims gedaan! U weet toch, ik ben altijd mijn pen kwijt. En ik heb dit weekend van mijn laatste euro een nieuwe pen gekocht.’ Met een grote glimlach kijkt hij me aan. Ik moet hierom lachen. ‘Heel goed van je’, zeg ik en hij loopt rustig de klas in.
We starten de dag met een stageles, waarin de leerlingen presentaties moeten geven over wat zij leren tijdens het werken op hun stage. Een van mijn leerlingen loopt stage bij een autogarage waar ze zich voornamelijk bezig houden met het blinderen van autoramen en het wrappen van auto’s. Ook wrapt het bedrijf keukens. Tijdens de stagelessen ben ik altijd samen met mijn collega aanwezig in de les. ‘Maar wat is dat wrappen dan precies?’ vraagt mijn collega. ‘Want ik denk niet dat al jouw klasgenoten dit weten…. Als ik namelijk het woord wrap hoor, denk ik aan zo’n lekkere burrito met vanalles erin.’ ‘Meneer doe nou niet zo flauw! U weet best wat wrappen is!’ En de toon voor de dag is gelijk gezet.
Ik neem de dag met de leerlingen door en we starten met de lessen. Tijdens de lessen roept een van mijn leerlingen mij bij zich. ‘Mevrouw, hoe zit het eigenlijk met verkeersboetes?’ ‘Wat heb je gedaan?’ vraag ik. ‘Nou ik reed vorige week op mijn fatbike door een groen stoplicht, daarna moest ik naar links en ben ik gelijk overgestoken. De politie heeft me toen aangehouden, omdat er ook een stoplicht stond voor ik naar links ging. Ik ben hier gewoon langs gefietst, alleen zij zeiden dat dat licht op rood stond. Dat kan ik toch niet weten als ik erlangs ben gefietst….’ ‘Tsja, ik denk dat dat dus het probleem is’, antwoord ik. ‘Als daar een stoplicht stond voor je overstak, had je daar ook moeten stoppen….’ ‘Vervelend man! Die politie.’ Ik antwoord dat ik vind dat het een terechte boete is. ‘Maar mevrouw, boetes worden toch gehalveerd als je onder de zestien bent? Ik ben nog net geen zestien, dus misschien heb ik dan geluk. Kunt u dat voor me uitzoeken?’ Samen zoeken we het gelijk op. Boetes onder de zestien jaar worden inderdaad gehalveerd. Ook zoeken wij samen op wat de kosten zijn van de boete: honderdtwintig euro. ‘Dus als ik het goed begrijp, hoef ik dan maar zestig euro te betalen?’ ‘Dat klopt’, zeg ik. ‘Oké dat durf ik nog wel aan mijn moeder te vertellen. Bij honderdtwintig euro had ik denk ik nog even mijn mond gehouden tot de boete officieel binnen zou komen, maar dit ga ik wel zeggen.’ ‘Dat is netjes van je’, zeg ik. En hij gaat gerustgesteld weer zitten op zijn stoel.
Als het tijdens het zelfstandig werken, te lang stil is, zet een van mijn leerlingen weer een lied in. ‘Last Christmas, I gave you my heart….’ klinkt het door mijn klaslokaal. ‘But the very next day mmmhmmhhhhmmmmmmmm’ ‘Ja hallo’, zeg ik. ‘Je mag van mij alleen zingen, als je de hele songtekst uit je hoofd kent. Dus ga maar vast oefenen, dan mag je volgende week een concert geven.’ ‘Oh wacht, maar daar weet ik wel een oplossing voor’, hij pakt zijn telefoon uit het zakkie (een hoesje wat telefoonsignalen uitschakelt) en opent Spotify. Vervolgens klinkt het door de klas: ‘Kali ik mis je Kali, mooiste vrouw van mijn dromen ik hou van jou, van jou. Kali mijn liefste Kali ik wil met jou alles delen ik hou van jou’. ‘Dit ken ik wel uit mijn hoofd mevrouw!’ Ik moet hier ontzettend om lachen. ‘Ga jij nou maar Last Christmas oefenen’, zeg ik.
Later die dag werken mijn leerlingen aan hun examenopdrachten in het computerlokaal. ‘Mevrouw, als ik wil printen, moet ik dan die Kanonprinter selecteren?’ (De printer bij ons op school is van het merk Canon.) ‘Ja!’ reageren ik en mijn collega. Waarop ik reageer met: ‘Ja kanonprinters lanceren het papier er keihard uit!’ Waarop mijn collega reageert met: ‘Nee, mevrouw Klunder! Kanonprinters schieten alleen maar propjes!’
Op dinsdag bespreek ik de kerstviering met mijn leerlingen. Omdat zij niet naar school gaan op de dag dat er Kerst op school gevierd wordt, organiseer ik samen met de klas een mini kerstfeest op dinsdag. ‘Mevrouw, mogen we dan iets te eten bestellen?’ ‘Dat mag!’ zeg ik. ‘Willen jullie ook nog iets anders doen?’ ‘Ja, we willen een kerstfilm kijken!’ De klas is enthousiast, maar ik ken ze lang genoeg om te weten dat deze beide punten een discussie gaan opleveren. Eén van mijn leerlingen neemt de leiding. ‘Wat nou als we voor het eten en de film een poll maken in onze groepsapp?’ ‘Goed idee!’ roept een deel van mijn klas. ‘Maar mevrouw, hoezo bepaalt hij altijd wat er gebeurt?’ ‘Volgens mij gaat hij een voorstel doen, waarop jullie zelf mogen reageren en kiezen, dus volgens mij bepalen jullie samen’, reageer ik. ‘Jongens volg gewoon zijn idee! Ik zweer het, hij gaat ons ‘goed zetten’. Wij gaan het leukste feestje hebben van alle klassen hier op school!’ zegt een van mijn leerlingen. Daar heeft de klas allemaal inderdaad wel vertrouwen in. Al snel volgt er een poll in de groepsapp met de titel: ‘Eten voor dinsdag’. Met daaronder vijf opties: KFC, Mac Donalds, Pizza, Patat, Dürum/ Döner. Dit wordt nog wat….
