‘Waar gaan die mooie beentjes naartoe?’

Daar ben ik dan weer, na een korte break van drie weken, ben ik het nieuwe jaar weer ‘fris en chagrijnig’ met mijn klas gestart. En ik begrijp het als jullie als lezer, over deze uitspraak wat uitleg willen. En hiervoor neem ik jullie even mee naar vorig jaar, om precies te zijn de vrijdagmiddagborrel voor de kerstvakantie en de whatsappgroep van mijn klas, die in de vakantie niet stil stond. En waarom ik dit moment OOK heel specifiek benoem, is dat een van mijn eigen leerlingen en fan-lezer, graag zijn credits wil in deze blog. (Nou daar komt ‘ie dan.)

Het was de vrijdagmiddag voor de kerstvakantie. Samen met mijn parallel collega van jaar vier, hadden we ons team opgetrommeld voor een extra vrijdagmiddagborrel, om de vakantie op een gezellige manier in te luiden. Er was een grote opkomst, er waren collega’s en vrienden van collega’s en we hebben ontzettend gelachen, maar wat het nog leuker maakte is dat een van mijn leerlingen na zijn laatste stagedag onderweg naar huis, toevallig langs het terras liep van onze vrijdagmiddagborrel. Aangezien ik het goed kan vinden met mijn leerlingen en zij niet alleen fan zijn van mij, maar ik ook van hun, besloten ik en mijn collega’s hem niet ongezien voorbij te laten lopen en hem te roepen. Eerst schrok hij, maar daarna deed hij zijn entree op het terras alsof hij net een doelpunt in een voetbalwedstrijd had gescoord. Hij kwam gezellig bij ons zitten en wij bestelden een colaatje voor hem. Wat ik niet zo goed kon inschatten is dat hij zijn kans greep om mij te ‘roasten’ tegenover mijn collega’s. (Gelukkig kon ik hier zelf wel om lachen, want humor heeft hij zeker). Waar mijn leerlingen vooral in geïnteresseerd zijn, zijn niet persé mijn lessen, maar ze zijn vooral erg geïnteresseerd in mijn privéleven en horen me ook regelmatig uit. Mijn klas weet dus eigenlijk best veel over mij. Een van de dingen waar mijn klas altijd naar vist, is de vraag of ik aan het daten ben, met wie en wat voor man mijn type is. En dit werd specifiek benadrukt tijdens de vrijdagmiddagborrel. Volgens mijn leerling zou ik vallen op ‘Carribeaanse mannen’, die ik bij voorkeur tegenkom tijdens het winkelen in de Action en die mij dan aanspreken met de quote: ‘Hey dushi, waar gaan die mooie beentjes naartoe?’ Dit was voor mij een bevestiging dat alles wat ik aan mijn klas vertel, wordt omgebogen naar een juicy verhaal, waar heel veel fantasie aan toegevoegd wordt en wat vervolgens gedeeld wordt met mijn collega’s. Gelukkig vind ik dit als leerkracht alleen maar ontzettend grappig en weten ze ook, dat ze dit van mij in de lessen gewoon terug kunnen verwachten.

De vakantie was heerlijk en ik besloot ook nog even een paar dagen met mezelf naar Parijs te gaan, om echt even tot rust te komen. Deze rust was echter snel voorbij toen ik een appje kreeg: ‘Juf moeten we vrijdag naar school? Op het overzicht met vakanties staat namelijk tot vrijdag drie januari….’ Ik besluit hierop te reageren met: ‘Nee, je hebt vrijdag geen school het is nog vakantie, dus geniet er lekker van.’ Toen kwam het volgende appje binnen: ‘Maar juf, is het maandag studiedag?’ En om verdere vragen en onrust te voorkomen stuur ik ze een videoboodschap vanuit Parijs. ‘Lieve allemaal, jullie hebben nu vakantie en maandag is het studiedag, ik zie jullie dus pas dinsdag weer. En als jullie het niet heel erg vinden, ga ik nu lekker genieten van Parijs, doei!’ Maar ook dit was nog niet het einde: ‘Maar juf, is het dan studiedag voor de hele school….?’ Op zondag volgt er in de groepsapp een TikTok-filmpje met daaronder de tekst: ‘Ik zeg je eerlijk, niemand heeft zin om weer naar school te gaan.’ Waarop ik het niet kon laten om te zeggen dat niet kon wachten mijn leerlingen dinsdagochtend weer lekker ‘fris en chagrijnig’, in de klas te hebben.

Op dinsdagochtend tref ik leerlingen aan die nog volop in de vakantiemodus zitten. Ze hebben echt de tijd nodig om bij te kletsen, maar echt chagrijnig zijn ze gelukkig niet. Tijdens de les Nederlands besluit ik ze wel even voor het blok te zetten in een les over sterke werkwoorden in de verleden tijd. ‘……. (denken) dat hij op vrijdag in de vakantie naar school moest. Vul de juiste vorm in, in de zin…’ ‘Ah juf, moet dit nou echt?!’ En zo laat ik stuk voor stuk de leerlingen die mij in de vakantie geappt hebben voorbij komen. Ik heb dit al te vaak gedaan, en waarschijnlijk is dit ook de reden dat ze ervan houden om mij te ‘roasten’.

Ook nu na het weekend stonden mijn leerlingen weer lekker ‘aan’. Tijdens het werken achter de computer hoor ik een van mijn leerlingen roepen: ‘Kan iemand mij helpen? Ik kan world niet vinden’. ‘World?’ reageren mijn collega en ik. ‘Ja world! Dat programma waar je in kan typen….’ ‘Oh word, bedoel je!’ ‘Ja! Dat ja!’. Tijdens dit uur werken mijn leerlingen aan hun stagepresentaties en stageverslag. Ondertussen loop ik rond en lees ik mee. Ook aandachtspunten in hun stage moeten hierin beschreven worden. En aandachtspunten zijn bij mijn leerlingen soms de kleine dingen in het leven. Een van mijn leerlingen schrijft hierbij: ‘Ik denk wel de deur van het magazijn. Om daar doorheen te gaan is best leuk. Je kan draaiend en schuivend en je kan het een mooi geluid laten maken, als je weet hoe je hem moet laten vallen.’

Ik kan niets anders zeggen dan dat ik geniet van de leerlingen in mijn klas, van hoe eerlijk ze zijn en de humor die ze hebben. Voor mij had 2025 nier beter kunnen beginnen 😉

Vergeet niet in de comments mijn leerlingen even wat credits te geven voor hun rol in mijn blog en voor de grote inspiratie die zij elke dag weer voor me zijn 😉 (Ook bedankt, namens vooral die ene leerling en tevens fan-lezer)