‘Goed genederlandst!’

Tijdens het examen uur, komt een van de leerlingen naar mij toe. ‘Mevrouw, denkt u dat ik zo klaar ben met de opdracht?’ Ik kijk de opdracht door en geef aan dat hij de opdracht mag uitprinten en mag inleveren. ‘Mevrouw, hoe druk ik eigenlijk af? Moet ik dan de kanonprinter selecteren?’ ‘Ja de kanonprinter inderdaad! Dan komen er ook kogels uit’. De leerling kijkt me verbaasd aan. Het blijft grappig dat ongeveer alle leerlingen het merk Canon uitspreken als kanon. Ook vorig jaar gebeurde dit al in mijn klas. ‘Oké ik heb geprint, en nu?’ Ik vraag of hij zijn printcode heeft. ‘Nee mevrouw, die ben ik al twee keer kwijtgeraakt.’ ‘Hoe dan?’ vraag ik ‘je moest de code toch in je map plakken?’. ‘Ja, dat heb ik niet gedaan.’ ‘Oké dan gaan we dat nog een keer doen.’ Ik geef hem zijn printcode mee en hij loopt naar de printer. Hij komt terug met een uitgeprinte opdracht. ‘En nu, wat moet ik nu doen?’ ‘Weet je nog wat je de vorige keer moest doen?’ ‘Ja een bewijzenblad invullen…’ ‘En waar liggen die?’ vraagt de leerling. ‘Naast de printer…’ antwoord ik. Hij slaat zijn hand tegen zijn voorhoofd en sjokt weer terug naar de printer. Als hij zijn opdracht met bewijzenblad heeft ingeleverd, vraagt hij aan mij: ‘Waar ligt de volgende opdracht?’ ‘Waar heb je die de vorige keer gehaald?’ vraag ik. ‘Ohja, die liggen ook naast de printer…’ en weer loopt hij terug om de volgende opdracht te halen. Als hij terugkomt in de klas zegt hij: ‘Mevrouw, gelukkig zit mijn hoofd vast!’

Tussen de lessen door, mogen de leerlingen in mijn klas altijd wat te eten pakken uit de daarvoor bestemde bakken. De ene leerling smeert een rijstwafel met chocopasta, de ander pakt een cracker met kaas. Vanuit achter in de klas klinkt het: ‘Mevrouw wilt u een cracker met kipfilet?’ ‘Lief dat je het vraagt, maar ik ben vegetariër’, antwoord ik. ‘Maar mevrouw, het is halal, dat kunt u gewoon eten hoor!’. ‘Lieve schat, halal is de manier waarop een dier geslacht is. Vegetariër betekent dat ik helemaal geen vlees eet…’ ‘Oh’, klinkt het en de leerling begint zelf lekker te smullen van zijn cracker met kipfilet. 

Tijdens het eten kletsen de leerlingen ook regelmatig over eten en wat lekkere combinaties zijn voor op hun brood en stiekem luister ik mee. ‘….En toen stopte ik dat broodje in de over’. ‘In de over?’ hoor ik een andere leerling zeggen. ‘Ja in de over, dat ding waarin je eten kan warm maken.’ ‘Dat heet een oven, maar goed genederlandst!’ corrigeert de klasgenoot haar. Ik moet hier keihard om lachen. ‘Mevrouw, mag ik wat vragen?’ hoor ik uit een andere hoek van de klas. ‘Is het eigenlijk sjem of djam?’ (bij het woord jam). ‘Het is sjem!’ en ik spreek het overdreven uit. ‘Oh echt? Ik zeg altijd djam.’ 

Naast dat de leerlingen in mijn klas vaak onbewust grappige dingen doen en zeggen, vragen ze me ook regelmatig ‘Hoe was uw weekend?’, want ze weten dat ik daar altijd een uitgebreid antwoord op geef. Ik vertel de leerlingen over dat wij met het team op studie tweedaagse waren, dat het erg gezellig was, en ook dat ik heb gesport en gefeest in het weekend. ‘Maar mevrouw, wat deden jullie dan op die studie tweedaagse?’ Ik vertel over een spel met stellingen over alle collega’s en dat we dan moesten raden welke stelling bij wie hoorde. ‘Zo leuk!’, roepen meerdere leerlingen uit mijn klas. ‘Kunnen we niet in plaats van de les Nederlands ook dit spel spelen?’ En omdat ik geen ruggengraat heb, besluit ik hierin mee te gaan. Ik stel wel een aantal eisen. ‘Je schijft drie stellingen over jezelf, deze beginnen met een hoofdletter en eindigen met een punt.’ De leerlingen gaan gelijk aan de slag en leveren de blaadjes met de stellingen in. Ik maak hier een soort van grabbelton van en lees de stellingen een voor een voor, terwijl de klas raadt bij wie de stelling hoort. Vervolgens trek ik een stelling: ‘Ik ben lekker’. ‘Zo, zo, het is nogal wat als je dit van jezelf vindt.’ De klas kijkt allemaal tegelijk naar een van de leerlingen. ‘Maar ik ben toch ook lekker?’ Iedereen moet hier hard om lachen. Dan trek ik de volgende stelling: ‘Ik ben heerlijk’, en gelijk klinkt het: ‘Sorry mevrouw, ik kon het niet laten…’ 

Never a dull moment.