Mijn laatste paar dagen als juf

Voor degenen die mijn blog volgen; jullie weten al dat ik volgend schooljaar niet meer ga werken als juf. Volgend jaar ga ik fulltime aan de slag als Intern Begeleider op de school waar ik werk. Ik ga collega’s coachen op het lesgeven en ben dus nog wel erg veel ‘in’ de klassen. Wat fijn is! Want het contact met de kinderen vind ik leuk en heb ik nodig om mijn verhalen te kunnen schrijven 😉 Maar dit betekent wel dat mijn laatste dagen als juf inmiddels zijn aangebroken.

Ik besefte het pas echt toen ik laatst gevraagd werd een interview te doen ‘Hoe lang werk je al als juf?’ was een vraag die hierin naar voren kwam. Mijn antwoord was: 9 jaar. En toen dacht ik ‘Wow! 9 jaar, dat is echt lang!’ Maar zo voelt het gelukkig niet. Ook kwam het besef toen mijn duocollega voor de meivakantie zijn ontslag indiende en na de meivakantie niet meer terug zou komen. Door de huidige lerarentekorten, konden we geen vervanger vinden van de meivakantie tot de zomervakantie voor mijn klas. Onze directeur zei daarom ook: ‘Marjolein, je voelt waarschijnlijk de bui al hangen, maar ik ga je vragen of je tot de zomer weer fulltime je klas kan draaien.’ Ik had de bui inderdaad al zien hangen, want vervangers zijn er bijna niet. Ik zei daarom ook ‘Ja’, want elke week andere invallers in je klas is voor jezelf en voor de kinderen niet wenselijk. Maar de opmerking die de directeur daarna maakte: ‘Dan heb je nog even leuk de tijd om afscheid te nemen van het juf zijn’, deed mij pas echt beseffen dat het nu dan ook echt ‘klaar’ is.

Eigenlijk best gek. 9 jaar sta je voor de klas. Elk jaar nieuwe -en andere kinderen en switchen tussen doelgroepen en leeftijden. Super leuk en interessant en ook erg leerzaam. Het heeft mij doen beseffen dat kinderen misschien wel de meest leerzame en creatieve wezens zijn op deze aarde. Ze denken simpel en kunnen goede oplossingen voor ingewikkelde problemen bedenken. Eigenlijk zijn zij nog zo ongepolijst. Ze zijn nog ‘echt’ wie ze zijn en authentiek. Wij als volwassenen zijn soms gekneed door het beroep wat we uitoefenen of de omgeving die om ons heen is. Het is pas echt moeilijk om dat weer los te laten. Bij kinderen wordt er dagelijks aanspraak gedaan op hun creativiteit door de situaties die op hun pad komen. Je hoeft je nog niet te gedragen via een bepaald stramien en kan nog behoorlijk vrij zijn en hebt nog niet altijd de verplichtingen en verantwoordelijkheden die volwassenen wel hebben. Ik heb geprobeerd dat zelf weer een beetje los te laten en na te denken over hetgeen ‘Wat vind ik echt leuk?’ en geloof me, als je gewend bent aan bepaalde dagelijkse routines en moetjes, raak je in een bepaalde sleur, die je eigenlijk moet vermijden.

Ik ben daarom ook blij dat ik mijn laatste dagen als juf met mijn huidige klas kan afsluiten. Mijn klas is namelijk nooit saai en er is geen ‘sleur’, elke dag is wel iets nieuws, leuks of juist heel vreselijks. Ondanks dat, hebben ze mij laten zien dat zij heel veel in hun mars hebben, en sommigen hebben mij door keihard te werken echt verrast (ook qua scores en cijfers, ook al ben ik hier geen voorstander en fan van). Ik heb gezien wat het met je doet, als je van huis uit moet presteren. Ik heb gezien hoe kinderen hun onzekerheid (deels) hebben overwonnen, ik heb gezien hoe de kinderen in mijn klas de verantwoordelijkheid nemen voor hun omgeving, door een stem te laten horen en door te participeren of iets te doen voor een ander. Maar ik heb ook vooral heel veel interessante gesprekken gevoerd. Over geloof, seksualiteit, onzekerheid, en over eigen talenten. Ik heb kinderen mogen inspireren dit schooljaar om door te gaan met datgene wat ze leuk vinden. Ook heb ik hierover met ze gesproken, met als gevolg dat kinderen zagen en ook voelden dat het echt niet erg is om naar praktijkonderwijs te gaan en uiteindelijk een vak te leren. Ik heb kinderen weer in zichzelf zien geloven en voor sommigen gevochten als een leeuwin om ze het beste plekje mogelijk in het voortgezet onderwijs te geven. En was het het waard: Zeker! Want ik doe het graag voor ze en met heel veel liefde.

Het is alleen nu tijd voor iets anders, wel met kinderen, maar ook om mezelf te blijven uitdagen en te blijven ontwikkelen. Want dat is dat kind in mij, experimenteren, iets nieuws uitproberen en zien waar het schip strand. ‘Ben je niet bang dat je het lesgeven gaat missen?’, is een vraag die ik vaak krijg. Mijn antwoord daarop is: Nee! Als je het immers niet probeert leer je er niks van. En als ik het echt niks vindt, kan ik altijd het ‘juf zijn’ weer oppakken. Ik zie alles als een leerervaring en de persoonlijke verhalen van de kinderen in mijn klas hebben mij hierbij geholpen. Het gewoon doen, ervaren, proberen, me kwetsbaar opstellen, leren, fouten maken of mijn talent laten zien, volgens mij kan het allemaal in mijn nieuwe baan als Intern Begeleider. Mijn klas heeft me doen inzien, dat normaal ook maar normaal is, en dat je best een andere keuze mag maken, koppig mag zijn, voor jezelf mag opkomen of iets heel anders mag kiezen dan wat iedereen altijd maar doet. Volgend schooljaar werk ik in een geweldig afwisselende functie, absoluut niet saai en ik ga daarnaast ook vooral mijn eigen ding doen: tekenen en schrijven! Let’s do this!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s